Camping Perticara - Panorama

Italiano Dansk Deutch English

Kampeer & Caravan Kampioen Februari 2000

'Kom op, het ergste moet nog komen!'

Aan de Adriatische kust swingt het uitgaansleven dag en nacht in badplaatsen als Rimini en Cattolica. Wie die muur van herrie wil ontvluchten, zoekt de kunst en cultuur van Toscane op. De tussenliggende Le Marche-streek wordt meestal overgeslagen want wat valt daar nu te beleven? Hoewel... de enkeling die daar een kijkje gaat nemen blijft er meestal verdacht lang rondhangen: Nel en Bert Eigenbrood uit het bloembollendorp Lisse kochten in Le Marche een boerderij en een stuk landbouwgrond en begonnen aan het avontuur van een camping.

We zijn helemaal gek van kamperen én van Italië. Dus toen Bert en ik eind 1995 hardop droomden over een eigen camping, stond het voor ons vast dat die ergens in Italië moest komen. Liefst in een landschappelijk mooie en centraal gelegen streek, die nog niet overspoeld werd door toeristen. Begin 1996 begonnen we onze droom waar te maken en hebben we een aantal makelaars aangeschreven. Het resultaat was verbluffend! Meer dan driehonderd(!) brieven over huizen, boerderijen, ruïnes, kerken en kloosters ploften op de deurmat in Lisse. Na het aanvragen van aanvullende informatie bleven er uiteindelijk iets meer dan twintig aanbiedingen over. En om een lang verhaal kort te maken; wij vielen als een blok voor het allereerste plekje dat wij zagen. Waarom? Vanwege de fantastische ligging en mogelijkheden. Een oude boerderij plus bijbehorende lap (agrarische) grond en weergaloos uitzicht op Le Marche!"

Nel Eigenbrood valt even stil als ze aan haar allereerste kennismaking met Perticara terugdenkt. We zitten op het terras voor de campingreceptie en de ondergaande zon penseelt gouden randjes rond de golvende heuvels van Le Marche. Je droomt hier gemakkelijk een eind weg. Maar voor dagdromen hadden Nel (ex gemeenteraadslid/ verpleegkun- dige) en Bert (ooit projectleider in de automatisering) geen tijd.Want een stuk grond kopen is niet zo moeilijk; op die plek een camping realiseren is andere koek.

Dynamisch leven

"De molen ging draaien’ vertelt Nel. "We maakten een ondernemingsplan en gingen onderhandelen met provincie, burgemeester en gemeenteraadsleden om de bestemmingsplannen te wijzigen, we moesten op zoek naar betrouwbare mensen die ons met raad en daad bij wilden staan... En dan heb ik het nog niet eens over het regelen van de financiën, het leren van de taal, het behalen van de nodige diploma’s en duizend-en-één andere dingen. Ik mag wel zeggen dat we in die tijd een uiterst dynamisch leven hebben geleid en het was soms niet gemakkelijk om de moed er in te houden. Bij tegenslag was ons motto "Kom op! Het ergste moet nog komen." Beetje voor beetje begon het met de administratieve rompslomp te lukken en uiteindelijk mochten we — na het tekenen van het koopcontract in april 1998— met de praktische uitvoering beginnen.

We waren vol enthousiasme en dat was maar goed ook. Want na al het geregel kwamen de praktische problemen en die mochten er ook zijn. We waren namelijk eigenaars geworden van een oude boerderij, volgepropt met afval. Daar omheen lag een ruig stuk heuvelhelling, begroeid met bomen rond gras- en korenvelden. Hoe bouw je op zo’n plek een driesterren-camping?"

Handje helpen

Woorden schieten te kort om te vertellen hoeveel werk er was verzet toen een jaar later de eerste gast op het kampeerterrein verscheen. Daarom laat Nel haar fotoalbums van ‘Perticara in aanbouw’ zien. En ook dit keer zeggen foto’s meer dan duizend woorden. Meestal grijnst er wel ergens een Italiaan richting camera. Nel: "dat zijn inwoners van Perticara. Die vinden het prachtig dat wij hier kwamen wonen.

Iedereen draagt hier een steentje bij of komt soms ongevraagd een handje helpen. We proberen om zoveel mogelijk dorpsbewoners bij het reilen en zeilen van de camping te betrekken. Veel mensen uit Perticara zien onze camping dan ook zo’n beetje als ‘hun’ camping. Mede daardoor voelen Bert en ik ons hier al behoorlijk thuis. Dat is vooral prettig in de wintermaanden als de kampeergasten naar huis toe zijn. Soms voel je je hier best wel geïsoleerd, vooral wanneer er een flink pak sneeuw ligt. En als je dan een goed contact met de mensen om je heen hebt, is dat heel plezierig."

Duivenpoep

Graafmachines en bulldozers gromden maandenlang om terrassen op te werpen. De oude boerderij veranderde in een fraai, geel gepleisterd gebouw met appartementen en recreatieruimte. Waar eens een metershoge berg duivenpoep lag, bevindt zich nu de woning van Nel en Bert. En op de plek van de varkenshokken kwamen moderne sanitairunits met wastafel, toilet en douche. Buiten werd een zwembad aangelegd en een zonneweide. Nel kan er uren over vertellen, maar volgens haar is vooral de stukadoorsfamilie Cioccariello uit het dorp Perticara een verhaal apart. "Zij ratelen, mopperen en schreeuwen de hele dag. Aanvankelijk onverstaanbaar en zeer vermoeiend. Maar inmiddels begrijpen we elkaar uitstekend en brullen ze om precies 10 uur in onvervalst Nederlands... ‘koffie!’ We hebben een keer met die familie pizza gegeten en ik krijg nog buikpijn van het lachen als ik daaraan terugdenk. Als wij namelijk iets niet begrepen, voerden ze op z’n Italiaans toneelstukjes voor ons op."

Oorspronkelijk Italië

Wanneer je over de omgeving begint, wordt Nel - bezige Bert is meestal ergens aan het klussen - helemaal lyrisch. "Dit is het oorspronkelijke Italië! In iets meer dan een half uur ben je van hieruit aan de kust of in San Marino. Ook steden als Florence en Ravenna liggen om de hoek. Fantastisch om heen te gaan, maar dat is wel een héél ander Italië! Hier is nauwelijks toerisme en dat heeft natuurlijk ook nadelen. Buitenlanders worden hier vriendelijk, maar ongegeneerd bekeken en de meeste bewoners spreken niets anders dan Italiaans. Voor veel gasten is dat juist de charme van zo n streek, anderen vinden het een beetje ‘eng’. Bert en ik zijn echter altijd mobiel bereikbaar voor het geval dat één van onze gasten problemen mocht ondervinden."

In feite behoefje niet ver van Perticara te gaan om te genieten van Le Marche. Op enkele kilometers ligt de unieke stad op een rotsberg: San Leo. Het massieve kasteel torent hoog boven de oude stad en oogt alsof het de eeuwigheid kan trotseren. Hier kun je urenlang zwerven door smalle straatjes en langs donkere antiekwinkels. Verrassingen zijn er in Le Marche genoeg. Zoals de vele schilderachtige kunstenaarsdorpjes, wonderlijke restaurants of typisch Italiaanse stadjes. Ze liggen soms onverwacht achter een heuvel of na een bocht in de weg. Meestal als je je nèt weer eens zit te vergapen aan dat meesterlijke landschap in dat vergeten stukje Italië......