Kampeer &
Caravan Kampioen Februari 2000
'Kom op, het ergste moet nog
komen!'
Aan de Adriatische kust swingt
het uitgaansleven dag en nacht in badplaatsen als Rimini
en Cattolica. Wie die muur van herrie wil ontvluchten,
zoekt de kunst en cultuur van Toscane op. De
tussenliggende Le Marche-streek wordt meestal
overgeslagen want wat valt daar nu te beleven? Hoewel...
de enkeling die daar een kijkje gaat nemen blijft er
meestal verdacht lang rondhangen: Nel en Bert Eigenbrood
uit het bloembollendorp Lisse kochten in Le Marche een
boerderij en een stuk landbouwgrond en begonnen aan het
avontuur van een camping.
We zijn helemaal gek van
kamperen én van Italië. Dus toen Bert en ik eind 1995
hardop droomden over een eigen camping, stond het voor
ons vast dat die ergens in Italië moest komen. Liefst in
een landschappelijk mooie en centraal gelegen streek, die
nog niet overspoeld werd door toeristen. Begin 1996
begonnen we onze droom waar te maken en hebben we een
aantal makelaars aangeschreven. Het resultaat was
verbluffend! Meer dan driehonderd(!) brieven over huizen,
boerderijen, ruïnes, kerken en kloosters ploften op de
deurmat in Lisse. Na het aanvragen van aanvullende
informatie bleven er uiteindelijk iets meer dan twintig
aanbiedingen over. En om een lang verhaal kort te maken;
wij vielen als een blok voor het allereerste plekje dat
wij zagen. Waarom? Vanwege de fantastische ligging en
mogelijkheden. Een oude boerderij plus bijbehorende lap
(agrarische) grond en weergaloos uitzicht op Le Marche!"
Want een stuk grond kopen
is niet zo moeilijk; op die plek een camping realiseren
is andere koek.
Dynamisch
leven
"De molen ging
draaien’ vertelt Nel. "We maakten een
ondernemingsplan en gingen onderhandelen met provincie,
burgemeester en gemeenteraadsleden om de
bestemmingsplannen te wijzigen, we moesten op zoek naar
betrouwbare mensen die ons met raad en daad bij wilden
staan... En dan heb ik het nog niet eens over het regelen
van de financiën, het leren van de taal, het behalen van
de nodige diploma’s en duizend-en-één andere
dingen. Ik mag wel zeggen dat we in die tijd een uiterst
dynamisch leven hebben geleid en het was soms niet
gemakkelijk om de moed er in te houden. Bij tegenslag was
ons motto "Kom op! Het ergste moet nog komen."
Beetje voor beetje begon het met de administratieve
rompslomp te lukken en uiteindelijk mochten we — na
het tekenen van het koopcontract in april 1998— met
de praktische uitvoering beginnen.
We waren vol enthousiasme
en dat was maar goed ook. Want na al het geregel kwamen
de praktische problemen en die mochten er ook zijn. We
waren namelijk eigenaars geworden van een oude boerderij,
volgepropt met afval. Daar omheen lag een ruig stuk
heuvelhelling, begroeid met bomen rond gras- en
korenvelden. Hoe bouw je op zo’n plek een driesterren-camping?"
Handje
helpen
Woorden schieten te
kort om te vertellen hoeveel werk er was verzet toen een
jaar later de eerste gast op het kampeerterrein
verscheen. Daarom laat Nel haar fotoalbums van
‘Perticara in aanbouw’ zien. En ook dit keer
zeggen foto’s meer dan duizend woorden. Meestal
grijnst er wel ergens een Italiaan richting camera. Nel:
"dat zijn inwoners van Perticara. Die vinden het
prachtig dat wij hier kwamen wonen.
Iedereen draagt hier een
steentje bij of komt soms ongevraagd een handje helpen.
We proberen om zoveel mogelijk dorpsbewoners bij het
reilen en zeilen van de camping te betrekken. Veel mensen
uit Perticara zien onze camping dan ook zo’n beetje
als ‘hun’ camping. Mede daardoor voelen Bert en
ik ons hier al behoorlijk thuis. Dat is vooral prettig in
de wintermaanden als de kampeergasten naar huis toe zijn.
Soms voel je je hier best wel geïsoleerd, vooral wanneer
er een flink pak sneeuw ligt. En als je dan een goed
contact met de mensen om je heen hebt, is dat heel plezierig."
Duivenpoep
Graafmachines en
bulldozers gromden maandenlang om terrassen op te werpen.
De oude boerderij veranderde in een fraai, geel
gepleisterd gebouw met appartementen en recreatieruimte.
Waar eens een metershoge berg duivenpoep lag, bevindt
zich nu de woning van Nel en Bert. En op de plek van de
varkenshokken kwamen moderne sanitairunits met wastafel,
toilet en douche. Buiten werd een zwembad aangelegd en
een zonneweide. Nel kan er uren over vertellen, maar
volgens haar is vooral de stukadoorsfamilie Cioccariello
uit het dorp Perticara een verhaal apart. "Zij
ratelen, mopperen en schreeuwen de hele dag. Aanvankelijk
onverstaanbaar en zeer vermoeiend. Maar inmiddels
begrijpen we elkaar uitstekend en brullen ze om precies
10 uur in onvervalst Nederlands... ‘koffie!’ We
hebben een keer met die familie pizza gegeten en ik krijg
nog buikpijn van het lachen als ik daaraan terugdenk. Als
wij namelijk iets niet begrepen, voerden ze op z’n
Italiaans toneelstukjes voor ons op."
Oorspronkelijk
Italië
Wanneer je over de omgeving begint, wordt Nel - bezige
Bert is meestal ergens aan het klussen - helemaal
lyrisch. "Dit is het oorspronkelijke Italië! In
iets meer dan een half uur ben je van hieruit aan de kust
of in San Marino. Ook steden als Florence en Ravenna
liggen om de hoek. Fantastisch om heen te gaan, maar dat
is wel een héél ander Italië! Hier is nauwelijks
toerisme en dat heeft natuurlijk ook nadelen.
Buitenlanders worden hier vriendelijk, maar ongegeneerd
bekeken en de meeste bewoners spreken niets anders dan
Italiaans. Voor veel gasten is dat juist de charme van zo
n streek, anderen vinden het een beetje ‘eng’.
Bert en ik zijn echter altijd mobiel bereikbaar voor het
geval dat één van onze gasten problemen mocht ondervinden."
In feite behoefje niet ver
van Perticara te gaan om te genieten van Le Marche. Op
enkele kilometers ligt de unieke stad op een rotsberg:
San Leo. Het massieve kasteel torent hoog boven de oude
stad en oogt alsof het de eeuwigheid kan trotseren. Hier
kun je urenlang zwerven door smalle straatjes en langs
donkere antiekwinkels. Verrassingen zijn er in Le Marche
genoeg. Zoals de vele schilderachtige kunstenaarsdorpjes,
wonderlijke restaurants of typisch Italiaanse stadjes. Ze
liggen soms onverwacht achter een heuvel of na een bocht
in de weg. Meestal als je je nèt weer eens zit te
vergapen aan dat meesterlijke landschap in dat vergeten
stukje Italië......
Home
